Η δικιά μου εκδοχή, οι δικές μου εικόνες, οι δικές μου σκέψεις...
Όλοι φανταζόμαστε τους αγγέλους ξανθούς με άσπρες ποδιές, λουσμένοι από φως παίζοντας απαλά μία άρπα. Όχι! Ο δικός μου ο άγγελος είναι διαφορετικός. Είναι μελαχρινός, με επιβλητικό βλέμμα αλλά ήσυχος στην ψυχή. Λίγο μυστηριώδης αλλά τίποτα το σκοτεινό. Έτσι κι αλλιώς απ’τον Παράδεισο κατεβαίνει. Δεν μπορώ να φανταστώ τί φοράει αλλά έχει σίγουρα μεγάλα φτερά και ίσως ένα διακριτικό φωτοστέφανο.
Ο δικός μου ο άγγελος κάθεται σε ένα συγκεκριμένο σημείο. Κάθεται πάνω σε ένα βουνό παρατηρώντας ένα μικρό χωριό. Μόλις έχει σταματήσει να βρέχει και ο ουρανός έχει πάρει το λαμπρό του γαλάζιο. Μάλλον θαυμάζει αυτά που έφτιαξε ο Θεός του. Γι’ αυτό είναι ο άγγελός μου! Ξέρουμε και οι δύο ότι δεν υπάρχει τίποτε ωραιότερο από τη φύση.
«Μάγεμα η φύσις κι όνειρο στην ομορφιά και χάρη·
η μαύρη πέτρα ολόχρυση καί το ξερό χορτάρι.»
Ο άγγελός μου έδωσε αυτούς τους στίχους στο Σολωμό. Κι άλλους τόσους στίχους σε ποιητές για να υμνήσουν τη φύση.
Κάθομαι τώρα δίπλα του κοιτάζοντας τη θέα. Μου είπε ότι δεν ωφελεί να κερδίσουμε τον κόσμο όλο, αν είναι να χάσουμε την ψυχή μας. Τότε γύρισα και τον κοίταξα. «Μα τι θέλουμε να κερδίσουμε αφού εκ των πραγμάτων θα το χάσουμε? Χμμμ… Μάλλον ευτυχία. Όλοι οι άνθρωποι θέλουν να είναι ευτυχισμένοι. Αλλά ψάχνουν σε λάθος πράγματα. Και πού είναι τότε η ευτυχία? Η αγάπη? Η τρυφερότητα? Εγώ ξέρω ότι αυτά τα συναισθήματα δε θέλουν χρόνο να απλωθούν, μόνο στιγμές. Μόνο κινήσεις. Έχω βάλει ανθρώπους στην καρδιά μου μόνο με μία κίνηση. Με μία κίνηση χεριού. Ναι!». Ο άγγελος φαίνεται τώρα σκεπτικός. Τι θα μπορούσε να απασχολεί τους αγγέλους?
Όλοι φανταζόμαστε τους αγγέλους ξανθούς με άσπρες ποδιές, λουσμένοι από φως παίζοντας απαλά μία άρπα. Όχι! Ο δικός μου ο άγγελος είναι διαφορετικός. Είναι μελαχρινός, με επιβλητικό βλέμμα αλλά ήσυχος στην ψυχή. Λίγο μυστηριώδης αλλά τίποτα το σκοτεινό. Έτσι κι αλλιώς απ’τον Παράδεισο κατεβαίνει. Δεν μπορώ να φανταστώ τί φοράει αλλά έχει σίγουρα μεγάλα φτερά και ίσως ένα διακριτικό φωτοστέφανο.
Ο δικός μου ο άγγελος κάθεται σε ένα συγκεκριμένο σημείο. Κάθεται πάνω σε ένα βουνό παρατηρώντας ένα μικρό χωριό. Μόλις έχει σταματήσει να βρέχει και ο ουρανός έχει πάρει το λαμπρό του γαλάζιο. Μάλλον θαυμάζει αυτά που έφτιαξε ο Θεός του. Γι’ αυτό είναι ο άγγελός μου! Ξέρουμε και οι δύο ότι δεν υπάρχει τίποτε ωραιότερο από τη φύση.
«Μάγεμα η φύσις κι όνειρο στην ομορφιά και χάρη·
η μαύρη πέτρα ολόχρυση καί το ξερό χορτάρι.»
Ο άγγελός μου έδωσε αυτούς τους στίχους στο Σολωμό. Κι άλλους τόσους στίχους σε ποιητές για να υμνήσουν τη φύση.
Κάθομαι τώρα δίπλα του κοιτάζοντας τη θέα. Μου είπε ότι δεν ωφελεί να κερδίσουμε τον κόσμο όλο, αν είναι να χάσουμε την ψυχή μας. Τότε γύρισα και τον κοίταξα. «Μα τι θέλουμε να κερδίσουμε αφού εκ των πραγμάτων θα το χάσουμε? Χμμμ… Μάλλον ευτυχία. Όλοι οι άνθρωποι θέλουν να είναι ευτυχισμένοι. Αλλά ψάχνουν σε λάθος πράγματα. Και πού είναι τότε η ευτυχία? Η αγάπη? Η τρυφερότητα? Εγώ ξέρω ότι αυτά τα συναισθήματα δε θέλουν χρόνο να απλωθούν, μόνο στιγμές. Μόνο κινήσεις. Έχω βάλει ανθρώπους στην καρδιά μου μόνο με μία κίνηση. Με μία κίνηση χεριού. Ναι!». Ο άγγελος φαίνεται τώρα σκεπτικός. Τι θα μπορούσε να απασχολεί τους αγγέλους?
